BLOG DA BIBLIOTECA ESCOLAR DO I.E.S. "CIDADE DE ANTIOQUÍA", DE XINZO DE LIMIA (OURENSE)
viernes, 6 de agosto de 2010
domingo, 27 de junio de 2010
VACACIÓNS!!!
Tempo para ler, para vivir, para soñar...
Aí vos deixo un regaliño para degustar no verán.
Ata setembro! Ata sempre!
Aí vos deixo un regaliño para degustar no verán.
Ata setembro! Ata sempre!
No me acuerdo de la Primera Guerra Mundial pero la leí hace tiempo.
No me acuerdo de mi primer viaje a Acapulco pero sí de haber leído Crónica de una muerte anunciada en la vieja carretera interminable.
No me acuerdo de ninguna mujer de principios de siglo que no sea Margarita.
No
me acuerdo de qué color era el sillón en el que escuché caer el hacha
de Raskólnikov. Un sonido apagado que aún corta en mis oídos.
No me acuerdo de ningún cacique mexicano que no se parezca a Pedro Páramo.
No me acuerdo de ninguna cuerda que no haya ahorcado a un inocente.
No me acuerdo de cien años a menos que estén tan apretados.
No me acuerdo de ninguna fuga que no haya sido interminable.
No me acuerdo ya de mis amigos, mejor me acuerdo de Dunois, Billard y el señor Lacaze.
No me acuerdo de haber olido nunca un cadáver, sé que huele a podredumbre, a leche fermentada, al elíxir de las hienas.
No me acuerdo de haber entrado en un panteón sino era en busca de Balzac, Cioran, Duras.
No me acuerdo de más tristes tigres que de tres.
No me acuerdo de ningún lunes que no sea aquel en que se inició la eternidad.
No me acuerdo de haber querido ir a África hasta que se volvió una cuestión personal.
No me acuerdo qué gritaban en la calle mientras Bartleby se negaba nuevamente a hacerlo.
No me acuerdo de la metempsicosis aunque sé que puede llegarse a ella enlazando una jarcia.
No me acuerdo de la Caja de Pandora pero sí de la idiotez de Epimeteo.
No me acuerdo de ninguna tentación que no nazca del amor por el fracaso.
No me acuerdo de ningún silencio que no esconda un ruido de fondo.
No me acuerdo qué estaba comiendo mientras cortaban la cabeza a Damasceno.
No me acuerdo de 1984 aunque recuerdo 1984.
No me acuerdo de ninguna vida que no sea minúscula.
No me acuerdo de un viaje mejor que del que lleva de la cama al escritorio.
No me acuerdo de un calor tan sofocante como el capaz de derretir un par de alas en el aire.
No me acuerdo del lugar en que se encuentra el Mississippi, me acuerdo de que ruge como mil fierros chocando.
No me acuerdo de mejor comedia que la nuestra.
No me acuerdo de París más que de noche.
No me acuerdo de ningún viejo que no sea un pobre Rey Lear.
No me acuerdo de haber oído insultos que los que repite siempre Parra.
No me acuerdo de ninguna infancia apacible.
No me acuerdo de haber visto una serpiente que no se alimentara de elefantes.
No me acuerdo del frío de la nieve, sí del riesgo de no atinar a encender unos cerillos.
No me acuerdo de haber estado en presencia de un oso y aún me aterra el filo de sus garras.
No me acuerdo de haber despertado con la nota de una mujer en la almohada pero Carlota me dejó una nota que decía: Volveré al medio día. Y después de su inicial: O quizá más tarde.
No me acuerdo de haber visto los colores hasta haber leído Para siempre.
No me acuerdo de haberme asomado al agujero hasta que encontré a mi Alicia en su caída.
Emiliano Monge (Ciudad de México, 1978)
es autor del libro de relatos Arrastrar esa sombra
(Sexto Piso. Madrid, 2008. 124 páginas. 15 euros).
domingo, 13 de junio de 2010
Para poñerte a proba
Se te aburres este verán, ponte a proba:
- distintas categorías
- distintos graos de dificultade
- concurso de puntuación
sábado, 5 de junio de 2010
Para todos os nenos e nenas
O 12 de xuño é o día mundial contra o traballo infantil. Non sei se por este motivo ou sinxelamente porque si, pensei que a fin de curso non é mal momento para reflexionar sobre os dereitos dos nen@s.
Aquí vos deixo unha chea de vídeos para reflexionar e sentir.
O primeiro vai do acoso escolar. Ao final, unha carta dun profesor aos seus alumnos despois de que algúns deles lle deran unha tunda a un compañeiro.
O segundo é sobre a importancia da escola nalgúns países onde os nenos poden ir á guerra.
O terceiro é unha curtametraxe de UNICEF sobre a infancia no mundo.
Disfrutádeos!
Hai uns días, un rapaz magrebí recibiu unha paliza por parte de dous compañeiros seus nun instituto en Sanlúcar la Mayor (Sevilla).
O
profesor Antonio Ladesa colgou esta mensaxe na parede 'Esto sólo es
para alumnos valientes', onde fala da covardía daqueles que non
defenderon a vítima:
Esto sólo es para alumnos valientes
Algunos
opinan que el agresor fue un valiente, un machote. Nada más lejos de la
realidad, ir a por el pequeño, el indefenso, el extranjero, el de otra
raza, el que vive sin padres en un centro de acogida, no es de ser
valiente, es ser un COBARDE y otras cosas más.
Pero
éste no fue el único COBARDE, hubo otros: mientras se producía la
agresión, otros compañeros vuestros, patearon al mismo chico, incluso
mientras otros compañeros y profesores vuestros intentaban separarlos,
aprovechaban para entrar, dar una patada y salir corriendo, amparados
en la bulla. Estos son aún más COBARDES, menos hombres, no sé cómo
llamarlos.
¿Acaso no sabéis que una patada en el hígado, los riñones, el bazo, el pecho, la cabeza, etc. puede matar a una persona?
Por
éstos no fueron los únicos cobardes, hubo otros: Los que animaban a que
siguiera el linchamiento, COBARDES. Los que NO HICIERON NADA, COBARDES.
SÍ, COBARDES también.
Con
este tipo de actitudes, sólo se consigue fomentar la violencia, el
machismo, el racismo, la xenofobia… No sólo los que agreden, sino
quienes lo permiten. Hay que evitar estas conductas y sancionarlas
cuando se producen, antes de que sea tarde. ¿O sólo os vais a mover
cuando maten a alguien? Cuando tengamos otra Marta. Cuando sea un
compañero cercano, ¿os moveréis? ¿Es menos persona un compañero de
otro? ¿Es menos persona alguien más pequeño, de otro país, de otra
raza? Y cuando seamos nosotros, ¿seremos menos? ¿tendrán derecho a
pegarnos?
Me resisto a
creer que las charlas, las actividades, las excursiones que hacéis en
el día de la mujer, de la paz, etc. no sirven para nada, confío en que
sólo unos cuantos de vosotros seáis unos COBARDES. Y también confío en
ue cuando alguien insulte o agreda a otro, no os pongáis de su lado,
sino que lo aisléis, si no lo hacéis seréis igual que él.
Señalar,
denunciar y reprender al que maltrata es ser una persona, un hombre,
una mujer. HAZLO si eres VALIENTE. Maltratar, participar, alentar y
callar es de COBARDES. Algunos estáis a tiempo de dejar de ser
COBARDES. Otros no. ¿Tú dónde estás?
Los
profesores estamos aquí para algo más que enseñaros asignaturas, para
ayudaros a ser mejores personas, no desaprovechéis esta oportunidad.
Antonio Ledesa
Profesor de valientes
(Por favor, los cobardes, no digáis que yo os enseñé a serlo)
Profesor de valientes
(Por favor, los cobardes, no digáis que yo os enseñé a serlo)
miércoles, 19 de mayo de 2010
Concurso de marcapáxinas
Os gañadores son os seguintes:
1º CICLO E.S.O.: 2º CICLO E.S.O.:
Sara Lucía
Beatriz Aldara
Mª José Estela
sábado, 24 de abril de 2010
Somos diferentes?!
Dende o blog "Trafegando ronseis" chéganos esta curta para reflexionar sobre o racismo. A ver que vos parece...!
domingo, 18 de abril de 2010
UN CESTO DE POESÍA
Para amenizar o relax da zona dos sofás apareceu un cesto con delicias poéticas para degustar lentamente. Podedes probar: son gratuitas e agochan instantes de inigualable fermosura.
jueves, 15 de abril de 2010
A lectura como refuxio
De novo enlazo con este magnífico blog para que disfrutedes desta apoloxía da lectura, da música e das imaxes:
Los
libros son mi refugio. De todas las cosas de este mundo, los libros me
acompañan desde la niñez y nunca me fallaron, yo si a ellos.
Ya de pequeña me escondía de mi timidez leyendo en mi cuarto libros, comic y novelas que me convertían en protagonista de inverosímiles historias… ¡ Que feliz fui soñando !
Unos años después los dejé un poco relegados, y me empeñé en convertirme en mujer trabajadora, madre y esposa… ¡ Que gran error !
Pero fueron los años de hospitalizaciones continuas y permanentes que pasé con mi hijo, los que de nuevo me acercaron al poderoso mundo de los libros:
“Puedo explicar mi reclusión en este lúgubre lugar, convencida desde los albores de mi existencia de la inanidad de ésta.
Podría haber elegido rebelarme y poniendo al cielo por testigo de la iniquidad de mi suerte, nutrirme de los recursos de violencia que nuestra condición alberga. Pero la escuela hizo de mi un alma a la que la vacuidad de su destino no condujo mas que a la renuncia y al enclaustramiento. La maravilla de mi educación había abonado en mí el dominio de toda pulsión; puesto que la escuela me había hecho nacer, le debía lealtad y me avine pues a las intenciones de mis educadores convirtiéndome dócilmente en un ser civilizado. De hecho, cuando la victoria sobre la agresividad del primate se apodera de esas armas prodigiosas que son los libros y las palabras, la empresa es sencilla, y así es como me convertí en un alma educada que extraía de los signos escritos la fuerza para resistir a su propia naturaleza”
Podría haber elegido rebelarme y poniendo al cielo por testigo de la iniquidad de mi suerte, nutrirme de los recursos de violencia que nuestra condición alberga. Pero la escuela hizo de mi un alma a la que la vacuidad de su destino no condujo mas que a la renuncia y al enclaustramiento. La maravilla de mi educación había abonado en mí el dominio de toda pulsión; puesto que la escuela me había hecho nacer, le debía lealtad y me avine pues a las intenciones de mis educadores convirtiéndome dócilmente en un ser civilizado. De hecho, cuando la victoria sobre la agresividad del primate se apodera de esas armas prodigiosas que son los libros y las palabras, la empresa es sencilla, y así es como me convertí en un alma educada que extraía de los signos escritos la fuerza para resistir a su propia naturaleza”
Ya de pequeña me escondía de mi timidez leyendo en mi cuarto libros, comic y novelas que me convertían en protagonista de inverosímiles historias… ¡ Que feliz fui soñando !
Unos años después los dejé un poco relegados, y me empeñé en convertirme en mujer trabajadora, madre y esposa… ¡ Que gran error !
Pero fueron los años de hospitalizaciones continuas y permanentes que pasé con mi hijo, los que de nuevo me acercaron al poderoso mundo de los libros:
“Veinte días en un hospital dan para mucho.
Es un tiempo que parece perdido, horas interminables se suceden unas a
otras. Entonces te dices hay que aprovechar este tiempo y… empiezas a
leer. Los libros tienen el poder de hacerte viajar a sitios lejanos sin moverte del lugar”
Ahora a sido mi falta de conexión a internet la que me ha permitido dedicar todos mis ratitos de ocio (que en Semana Santa han sido demasiados) a la lectura. Me ha venido bien poner al día un montón de lecturas pendientes, pero sobre todo he ratificado lo que ya sabia; que por encima del mundo virtual y de las situaciones inverosímiles donde me coloque la vida, la lectura siempre será mi compañera, mi válvula de escape, ese refugio que nunca me falla.
“Cuando
estoy angustiada, me recluyo en mi refugio. No hace falta viajar; me
basta ir a las esferas de mi memoria literaria. Pues ¿Qué distracción hay más noble, qué compañía más distraída, qué contemplación más deliciosa que la de la literatura?”
TERTULIA LITERARIA NO "LICEO" DE OURENSE
O día 14 de abril un grupo de alumn@s do Club de Lectura Ao pé da letra do Centro acudiu ao Liceo de Ourense. Alí, xunto a outros alumn@s de Centros da provincia, participaron nunha tertulia literaria ao redor do libro de Fernando Marías Zara y el librero de Bagdag. A experiencia resultou moi grata. Merendando amorodos e refrescos os tertulianos debatiron cuestións relacionadas coa obra como as guerras, o exilio e as relacións humanas.
Parabéns a todos e todas pola madurez e alto nivel mostrados.
Aquí tedes os enlaces das notas de prensa. Pronto disporemos do DVD do acto.
martes, 6 de abril de 2010
PARABÉNS, ÓSCAR!
Parabéns? Esta palabra resulta pequena para expresar o que sentimos neste centro ante os logros deste alumno, compañeiro e amigo. Estamos abraiados e entusiasmados, desbordantes de admiración e cariño.
Desexamos que teñas todo o éxito que te mereces no concurso internacional e que disfrutes moito da experiencia de Kazajistán.
El joven limiano Óscar Rivero Salgado, a sus 15 años, va camino de convertirse en genio de las Matemáticas. Este adolescente de Xinzo acudirá en julio a un concurso internacional en Kazajistán a competir por el título de campeón de la Olimpiada Matemática Mundial, tras quedar sexto a nivel español (el mejor de Galicia) en el certamen estatal, convocado por la Real Sociedad Matemática Española para jóvenes de hasta 17 años.
La Región, 6 de abril de 2.010
lunes, 5 de abril de 2010
Aínda se pregunta alguén para que valen os libros?
Apetécevos unha de amor?
Poñédevos cómodos, poñédeo a "pantalla completa" e relaxádevos (dura 14 minutos).
Poñédevos cómodos, poñédeo a "pantalla completa" e relaxádevos (dura 14 minutos).
Advertencia: fai chorar!
sábado, 3 de abril de 2010
Estremecedoramente fermoso!
viernes, 2 de abril de 2010
Poemas visuail
Estes son algúns fermosísimos poemas visuais de Nacho Gómez Sierra. Mirade, sentide, reflexionade...
viernes, 19 de marzo de 2010
Promoción da lectura de poesía
Este vídeo pertence á campaña de fomento da lectura da Comunidade de Madrid e desmitifica a lectura de poesía abríndoa ao teu mundo:
martes, 16 de marzo de 2010
Umberto Eco: en defensa do papel
Recientemente, durante el día de cierre de un taller para libreros realizado en Venecia, Italia,
uno de los temas en la agenda del día fue la transitoriedad de los métodos de almacenamiento de
datos utilizados por los medios de comunicación. Las formas usadas por los medios para almacenar
información han incluido pastillas de arcilla, papiro, pergamino y, obviamente, el libro impreso.
Muchos ejemplares de este último dispositivo han logrado sobrevivir durante los últimos 500 años,
pero sólo aquellos fabricados con papel de trapo.
Hacia la mitad del siglo XIX, los industriales viraron al papel fabricado con pulpa de madera, aunque parece que este tipo de papel tiene una vida máxima estimada de 70 años. (Recoja periódicos o libros impresos en el período de posguerra y vea cómo se van despedazando cuando usted intenta hojearlos). Desde allí, la gente ha estado dictando conferencias y estudiando varios medios y métodos para salvar los libros en nuestras bibliotecas. Una de las ideas más populares (pero casi imposible de aplicar a todos los libros existentes) es escanear todas las páginas y transferirlas a un medio electrónico.
Pero esto conduce a otro problema. Todos los medios para transferir y conservar información, desde fotografías hasta cintas de video, desde discos hasta tarjetas de memoria, son más perecederos que los mismos libros.
Conocíamos cuánto duraría un disco de vinilo antes de que comezara a fallar, pero aún no hemos tenido tiempo para verificar la vida útil del CD-ROM que, aunque fue una vez aclamado como la invención que salvaría al libro, pronto se marchó del mercado porque se hizo posible tener acceso a la misma información en línea a un costo inferior. Tampoco conocemos cuánto durarán las películas en DVD: sólo sabemos que a veces los DVD se comportan de manera irregular si los utilizamos demasiado a menudo. Y nunca tuvimos tiempo para calcular cuánto durarían los disquetes: rápidamente fueron sustituidos por los discos rígidos, luego por los discos regrabables y finalmente por unidades de disco USB.
La desaparición de estos medios de comunicación fue acompañada por la supresión de las computadoras capaces de leerlos. Muy pocos tienen aún computadoras con ranuras para disquetes. Por lo que si no tomamos todos los datos registrados sobre el viejo medio y los transferimos al nuevo cada dos o tres años, por lo visto indefinidamente los habremos perdido para siempre, a no ser que tengamos una docena de ordenadores anticuados, uno para cada medio extinto.
Los medios mecánicos, eléctricos o electrónicos se deterioran rápidamente o bien aún no sabemos cuánto tiempo durarán. Con algunos tipos de almacenamiento de datos, probablemente no lo sabremos nunca. Un golpe de energía, un rayo en el jardín o cualquier otro acontecimiento aún más trivial es suficiente para desimantar y borrar casi cualquier forma electrónica de almacenamiento de datos. Si un apagón durara bastante tiempo, ya no sería capaz de tener acceso a cualquiera de mis archivos. Si mi ordenador o mi libro electrónico caen del quinto piso, perderé todos los datos, si se cae un libro, en el peor de los casos se despedazará.
Los medios de almacenamiento modernos parecen haber sido creados más para la difusión de información que para su conservación. El libro ha sido durante mucho tiempo el instrumento principal de difusión, pero también de conservación.
Tal vez en algunos siglos el único modo de recuperar la información del pasado, una vez que todos los medios de comunicación de almacenamientos electrónicos se hayan desimantado, será leyendo un fino incunable. Y de nuestros libros modernos, los sobrevivientes exclusivos serán aquellos impresos sobre papel de alta calidad, o aquellos hechos sobre papel sin ácido que muchos editores ahora ofrecen.
No soy un conservador reaccionario. Tengo copias de las más importantes obras maestras de la literatura universal y la historia completa de la filosofía en un disco duro portátil de 250 gigabytes: es mucho más práctico usarlo para encontrar una cita de la Suma teológica de Dante que lo que resultaría levantar y hojear un enorme volumen de una alta estantería. Pero me alegro de que aquellos libros estén todavía allí, como garantía para cuando los instrumentos electrónicos nos fallen.
Hacia la mitad del siglo XIX, los industriales viraron al papel fabricado con pulpa de madera, aunque parece que este tipo de papel tiene una vida máxima estimada de 70 años. (Recoja periódicos o libros impresos en el período de posguerra y vea cómo se van despedazando cuando usted intenta hojearlos). Desde allí, la gente ha estado dictando conferencias y estudiando varios medios y métodos para salvar los libros en nuestras bibliotecas. Una de las ideas más populares (pero casi imposible de aplicar a todos los libros existentes) es escanear todas las páginas y transferirlas a un medio electrónico.
Pero esto conduce a otro problema. Todos los medios para transferir y conservar información, desde fotografías hasta cintas de video, desde discos hasta tarjetas de memoria, son más perecederos que los mismos libros.
Conocíamos cuánto duraría un disco de vinilo antes de que comezara a fallar, pero aún no hemos tenido tiempo para verificar la vida útil del CD-ROM que, aunque fue una vez aclamado como la invención que salvaría al libro, pronto se marchó del mercado porque se hizo posible tener acceso a la misma información en línea a un costo inferior. Tampoco conocemos cuánto durarán las películas en DVD: sólo sabemos que a veces los DVD se comportan de manera irregular si los utilizamos demasiado a menudo. Y nunca tuvimos tiempo para calcular cuánto durarían los disquetes: rápidamente fueron sustituidos por los discos rígidos, luego por los discos regrabables y finalmente por unidades de disco USB.
La desaparición de estos medios de comunicación fue acompañada por la supresión de las computadoras capaces de leerlos. Muy pocos tienen aún computadoras con ranuras para disquetes. Por lo que si no tomamos todos los datos registrados sobre el viejo medio y los transferimos al nuevo cada dos o tres años, por lo visto indefinidamente los habremos perdido para siempre, a no ser que tengamos una docena de ordenadores anticuados, uno para cada medio extinto.
Los medios mecánicos, eléctricos o electrónicos se deterioran rápidamente o bien aún no sabemos cuánto tiempo durarán. Con algunos tipos de almacenamiento de datos, probablemente no lo sabremos nunca. Un golpe de energía, un rayo en el jardín o cualquier otro acontecimiento aún más trivial es suficiente para desimantar y borrar casi cualquier forma electrónica de almacenamiento de datos. Si un apagón durara bastante tiempo, ya no sería capaz de tener acceso a cualquiera de mis archivos. Si mi ordenador o mi libro electrónico caen del quinto piso, perderé todos los datos, si se cae un libro, en el peor de los casos se despedazará.
Los medios de almacenamiento modernos parecen haber sido creados más para la difusión de información que para su conservación. El libro ha sido durante mucho tiempo el instrumento principal de difusión, pero también de conservación.
Tal vez en algunos siglos el único modo de recuperar la información del pasado, una vez que todos los medios de comunicación de almacenamientos electrónicos se hayan desimantado, será leyendo un fino incunable. Y de nuestros libros modernos, los sobrevivientes exclusivos serán aquellos impresos sobre papel de alta calidad, o aquellos hechos sobre papel sin ácido que muchos editores ahora ofrecen.
No soy un conservador reaccionario. Tengo copias de las más importantes obras maestras de la literatura universal y la historia completa de la filosofía en un disco duro portátil de 250 gigabytes: es mucho más práctico usarlo para encontrar una cita de la Suma teológica de Dante que lo que resultaría levantar y hojear un enorme volumen de una alta estantería. Pero me alegro de que aquellos libros estén todavía allí, como garantía para cuando los instrumentos electrónicos nos fallen.
Copyright Umberto Eco/L’Espresso.
Distributed by The New York Times Syndicate
Contra a guerra
domingo, 14 de marzo de 2010
Pequena homenaxe a Delibes
Pincha no seu nome e accederás a unha completa páxina adicada ao autor:
El camino (fragmento)
(1950)
(1950)
"
Pero a Daniel, el Mochuelo, le bullían muchas dudas en la cabeza a este
respecto. Él creía saber cuanto puede saber un hombre. Leía
de corrido, escribía para entenderse y conocía y sabía aplicar
las cuatro reglas. Bien mirado, pocas cosas más cabían en un cerebro
normalmente desarrollado. No obstante, en la ciudad, los estudios de Bachillerato
constaban, según decían, de siete años y, después
los estudios superiores, en la Universidad, de otros tantos años, por
lo menos. ¿Podría existir algo en el mundo cuyo conocimiento exigiera
catorce años de esfuerzo, tres más de los que ahora contaba Daniel?
Seguramente, en la ciudad se pierde mucho el tiempo -pensaba el Mochuelo- y,
a fin de cuentas, habrá quién, al cabo de catorce años de
estudio no acierte a distinguir un rendajo de un jilguero o una boñiga
de un cagajón. La vida era así de rara, absurda y caprichosa. "
domingo, 7 de marzo de 2010
Luzinterruptus
Non só o rock&roll, a literatura tamén pode deter o tráfico. Disfrutade con esta montaxe que conseguiu encher de libros e luz unha transitada rúa de New York durante unhas horas. Unha luz efémera prendida para que permaneza nas conciencias:
Suscribirse a:
Entradas (Atom)























